"Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό άθλημα, είναι ένα επαναστατικό όπλο."

"Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό άθλημα, είναι ένα επαναστατικό όπλο."

Τσε Γκεβάρα. Ποδόσφαιρο. Επανάσταση.
Μία μπάλα που κυλάει. Και η ξανθιά τύπισσα σε ρωτάει: "αγάπη μου, θα βλέπεις 22 ρεμάλια να τρέχουν πίσω από μία μπάλα;" Όχι μωρό μου· δεν είναι αυτό το ποδόσφαιρο. Το βιολί δεν είναι ξύλο και χορδές, η λογοτεχνία δεν είναι χαρτί και μελάνι· είναι τέχνη. 

Ιστορία Πρώτη: Democracia Corintiana. Το ποδόσφαιρο γίνεται ένα επαναστατικό όπλο, στην χώρα του καφέ, της σάμπα-κυρίως, στη χώρα του ποδοσφαίρου. Η χώρα βρίσκεται σε δικτατορία. Προοδευτικοί, άνθρωποι του πνεύματος, αντιδραστικοί, διώκονται. Το ποδόσφαιρο είναι ένα ακόμη εργαλείο στήριξης της στρατιωτικής χούντας-άρτος και θέμα, πάντα έτσι πήγαινε. Ένας τύπος όμως δεν ένιωθε καλά. Δεν ένιωθε άνετα. Αυτός ο τύπος ξεφεύγει από τα πλαίσια της χούντας, έχει μακριά μαλλιά και ατημέλητη γενειάδα. Κυρίως, όμως, σκέφτεται διαφορετικά. Ίσως να φταίει και το όνομά του, που του κληροδοτεί μία σπουδαία παράδοση-τον τύπο τον λένε Σόκρατες. Και ο Σόκρατες είχε ένα όραμα: την επανάσταση· την χαρά· την δικαιοσύνη. Όχι δεν ήταν πολιτικός, ήταν ποδοσφαιριστής. Και έκανε την ανατροπή. Πήγε στην Κορίνθιανς, την κατεξοχήν αριστερή ομάδα του λαού της Βραζιλίας. Κι εκεί εφαρμόστηκε το (μοναδικό, ίσως) πληρέστερο υπόδειγμα σοσιαλιστικού μοντέλου. Μία ομάδα που όλοι μπορούν να ψηφίζουν για το μέλλον της-όλοι: παίκτες, προπονητές, τεχνικοί, αποφασίζουν από το πρόγραμμα της προπόνησης μέχρι τις μεταγραφές, έχοντας μία ψήφο ο καθένας. Και στην πλάτη της φανέλας, δεν υπήρχε κανένα όνομα, μονάχα μία λέξη: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Και η κορινθιακή δημοκρατία του Σόκρατες θριάμβευσε: κέρδισε το πρωτάθλημα του 1982· αυτό ήταν ασήμαντο όμως, αν σκεφτεί κανείς τον κόσμο που συγκέντρωσε γύρω από έννοιες όπως δικαιοσύνη, αλλαγή, δημοκρατία. Και η μεγάλη νίκη, του λαού πλέον ήρθε το 1988, όταν η δικτατορία έπεσε, με τον Σόκρατες αυτοεξόριστο στην Ιταλία. Και το ποδόσφαιρο; Για το ποδόσφαιρο, αυτή η ιστορία είναι μία απόδειξη της φράσης του Τσε: επαναστατικό όπλο, όχι άλλο ένα άθλημα.

Ιστορία Δεύτερη: Ποδοσφαιρική Γερμανία. Και στο μυαλό έρχονται αμέσως εικόνες. Οπαδοί με μπύρες στο χέρι. Μεγάλα γήπεδα. Πολλά γκολ. Όμορφα γκολ. Προσωπικότητες: Μύλλερ, Μπεκενπάουερ, Μπράιτνερ. Η θρυλική Μπάγερν. Φυσικά, η εθνική Γερμανίας- όλοι παίζουν, στο τέλος αυτή κερδίζει. Μουντιάλ. Τίτλους. Ένα πρωτάθλημα που ζει μακριά από υπερβολές, χούλιγκανς. Στοπ.
Γιατί υπάρχει μία ομάδα εκτός κάδρου. Σε ένα λιμάνι του βορρά. Διαφορετική ομάδα. Το γήπεδό της, ξύλινο. Οι οπαδοί της, σαφώς με μπύρες στο χέρι, καμμία σχέση με κλασσικούς Γερμανούς: μιλάμε για αναρχικούς, αριστεριστές, περιθωριακούς. Ο ύμνος της ομάδας, όχι φυσικά κάποιο ανόητο τραγουδάκι, αλλά ένας πραγματικός ύμνος της ροκ: Hell's Bells, των AC/DC. Η περιοχή της ομάδας, η πιο κακόφημη συνοικία του Αμβούργου, η συνοικία με τα μπουρδέλα της πόλης. Ο πρόεδρος, ομοφυλόφιλος, πηγαίνει στο γήπεδο με το αγόρι του. Και φυσικά, έμβλημα της ομάδας, η νεκροκεφαλή, και το όνομα αυτής, Σανκτ Πάουλι. Μία πειρατική ομάδα, ένα ποδοσφαιρικό γαλατικό χωριό, που αντιστέκεται ακόμα και θα συνεχίσει να αντιστέκεται στις επιθέσεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας των χορηγών και του καπιταλισμού.


The Catcher in the Rye