Βασιλιάς των σπορ; Ναι,και όποιος λέει όχι είναι βλάκας με περικεφαλαία. Γιατί; Δεν υπάρχει άλλο άθλημα στο οποίο να υπάρχουν τόσες αλλεπάλληλες ανατροπές, μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Και κάτι ακόμα: Δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, αλλά αυτός που έχει τη θεά Τύχη με τη μεριά του.
Μέχρι εδώ καλά.
Αλλά αυτό που έγινε χτες δεν έχει καμία σχέση με την ομορφιά του αθλήματος. Όταν μία ομάδα παίζει με δέκα παίχτες, δέκα διότι ένας αποφάσισε ότι του ταιριάζει άλλο άθλημα περισσότερο, όταν ο τελευταίος παίχτης τής βρίσκεται στη μικρή περιοχή και ο προωθημένος στο ύψος της μεγάλης, τότε έχουμε να κάνουμε με μία ομάδα που αρνείται ουσιαστικά να παίξει ποδόσφαιρο, και δε νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε για ηρωισμό. Είναι ξεκάθαρη τύχη διότι η επιτυχία δεν οφείλεται στον παράγοντα της-όποιας-αυτοθυσίας, όταν η μπάλα βρίσκει στο δοκάρι δύο φορές και τέσσερις σε δύο αγώνες. Και η τύχη δεν παίζει μπάλα ρε μάστορα;
Παίζει.
Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να γουστάρει κανείς αυτό το ποδόσφαιρο. Διότι αν δε βλέπουμε μπάλα επειδή ακριβώς γουστάρουμε αυτό που βλέπουμε, τότε ποιο το νόημα; Αν αφαιρέσουμε τη χαρά που προκαλεί το απρόβλεπτο, το μαγικό, το ξαφνικό, το θεαματικό, αυτό που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη, τότε θα μείνουμε μονάχα με αυτό: εικοσιδύο εκατομμυριούχους που τρέχουν πίσω από τη μπάλα. Όταν μία ομάδα που παίζει αυτό το ποδόσφαιρο, όπως "έπαιξε" χτες η Τσέλσυ, ή καλύτερα επιμένει στο να μην παίζει, και επαινείται για το μη-παιχνίδι ως ηρωική, και ταυτόχρονα η ομάδα που αντιμετωπίζει, η Μπαρσελόνα, αποδεδειγμένα και επανειλημμένως πρωτοποριακή και καινοτόμα ομάδα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να παίξει, εγείρονται ερωτήματα για όποιον επιλέγει να θαυμάσει το ταμπούρι. Στη λογική του ότι κανείς, νομίζω, δε θα εκτιμούσε μία ομάδα με παίχτες πάνω στη γραμμή του τέρματος, μου είναι αδύνατον ακόμη και να συμπαθήσω μία ομάδα που επιλέγει να αγωνιστεί με αυτόν τον τρόπο.
Εν τέλει, μία ομάδα που αρνείται το ποδόσφαιρο και βασίζεται εξ ολοκλήρου στην Τύχη, γιατί αν δεν την είχε θα είχε ήδη αποκλειστεί, έχει την ευκαιρία να κατακτήσει το ευρωπαϊκό κύπελλο: να θεωρηθεί η καλύτερη ομάδα στον πλανήτη για φέτος. Άραγε στον τελικό θα "παίξει" πάλι με διάθεση άρνησης της ουσίας του παιχνιδιού;
Ε και;
Είναι εύκολο να αναρωτηθεί κανείς: και λοιπόν;Γιατί να μην το κάνει; Σαφώς, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Και ο φίλαθλος κόσμος, όχι οι υποστηρικτές της ομάδας αλλά ο αντικειμενικός φίλαθλος κόσμος να γυρίσει την πλάτη στην αναβίωση του αναχρονιστικού ποδοσφαίρου ως αντίδοτο στην πρωτοπορία της Μπαρσελόνα. Αρκεί να αναρωτηθούμε αν θέλουμε, σαν λάτρεις της μπάλας και όχι σαν οπαδοί, ομάδες σαν την Μπαρσελόνα, η ομάδες σαν την Τσέλσυ. Ή, ας σκεφτούν οι συμπαθούντες το αντιποδόσφαιρο πόσο ωραίο άθλημα μπορεί να γίνει όταν αγωνίζονται δύο ομάδες με ποδοσφαιρική φιλοσοφία τύπου Τσέλσυ. Φυσικά ο εναλλακτικός δρόμος υπάρχει: τον έχουν χαράξει ομάδες σαν την Άρσεναλ και τη Γιουνάιτεντ, εσχάτως και η Ρεάλ μετά το κράξιμο στο Μουρίνιο για αλλοίωση της φιλοσοφίας της βασίλισσας. Μάλιστα, με καλύτερα αποτελέσματα από τη φανατική άμυνα της πρώτης χρονιάς.
Και το ποδόσφαιρο δεν είναι επ' ουδενί το τελευταίο σύνορο. Πρέπει να αποφασίσουμε επί τέλους τι θέλουμε: γενικώς. Επικροτούμε αυτούς που βρίσκουν το παραθυράκι για να περάσουν, ή αυτούς που κουβαλούν κουλτούρα και γίνονται φορείς του καινούργιου; Το να επιλέξει κανείς να συνταχθεί με τις δυνάμεις της πρωτοπορίας είναι αναμφίβολα το μόνο που αρμόζει σε αυτούς που αγαπάνε το όμορφο και το διαφορετικό. Φυσικά, δεν προτείνω αυτό που φαντάζεται ο δείνα καχύποπτος: δε γίνεται να κερδίζει πάντα ο καλύτερος, δε θα ήθελα ποτέ να κερδίζει μία ομάδα με διαδικασίες "εξωγηπεδικές". Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι τι ποδόσφαιρο βλέπει αυτός που δεν αγαπάει το ποδόσφαιρο-όχι τη Μπάρσα-το ποδόσφαιρο που παίζει.
Και δε λυπάμαι που αποκλείστηκε η ομάδα της Καταλωνίας, λυπάμαι πιο πολύ αυτούς που επιλέγουν να αρούνται την ομορφιά του διαφορετικού ποδοσφαίρου. Άλλωστε, η Μπαρσελόνα δε ζει για τους τίτλους: οι οπαδοί της περίμεναν, περήφανοι ως πρέπει, μια δεκαετία για να βγει αυτή η γενιά που απολαμβάνουμε σήμερα. Μία δεκαετία που πέρασε με τέταρτες και πέμπτες θέσεις και χρονιές στο ΟΥΕΦΑ. Έτσι και τώρα, μετά από τρία χρόνια στα οποία κατέκτησε τα πάντα, είμαι διατεθειμένος να περιμένω και δέκα χρόνια για να δω κάτι διαφορετικό.
Γιατί έτσι γράφεται η Ιστορία· αυτό είναι ηρωισμός· οι ήρωες είναι όρθιοι και νικητές, στο τέλος.
Μέχρι εδώ καλά.
Αλλά αυτό που έγινε χτες δεν έχει καμία σχέση με την ομορφιά του αθλήματος. Όταν μία ομάδα παίζει με δέκα παίχτες, δέκα διότι ένας αποφάσισε ότι του ταιριάζει άλλο άθλημα περισσότερο, όταν ο τελευταίος παίχτης τής βρίσκεται στη μικρή περιοχή και ο προωθημένος στο ύψος της μεγάλης, τότε έχουμε να κάνουμε με μία ομάδα που αρνείται ουσιαστικά να παίξει ποδόσφαιρο, και δε νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε για ηρωισμό. Είναι ξεκάθαρη τύχη διότι η επιτυχία δεν οφείλεται στον παράγοντα της-όποιας-αυτοθυσίας, όταν η μπάλα βρίσκει στο δοκάρι δύο φορές και τέσσερις σε δύο αγώνες. Και η τύχη δεν παίζει μπάλα ρε μάστορα;
Παίζει.
Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να γουστάρει κανείς αυτό το ποδόσφαιρο. Διότι αν δε βλέπουμε μπάλα επειδή ακριβώς γουστάρουμε αυτό που βλέπουμε, τότε ποιο το νόημα; Αν αφαιρέσουμε τη χαρά που προκαλεί το απρόβλεπτο, το μαγικό, το ξαφνικό, το θεαματικό, αυτό που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη, τότε θα μείνουμε μονάχα με αυτό: εικοσιδύο εκατομμυριούχους που τρέχουν πίσω από τη μπάλα. Όταν μία ομάδα που παίζει αυτό το ποδόσφαιρο, όπως "έπαιξε" χτες η Τσέλσυ, ή καλύτερα επιμένει στο να μην παίζει, και επαινείται για το μη-παιχνίδι ως ηρωική, και ταυτόχρονα η ομάδα που αντιμετωπίζει, η Μπαρσελόνα, αποδεδειγμένα και επανειλημμένως πρωτοποριακή και καινοτόμα ομάδα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να παίξει, εγείρονται ερωτήματα για όποιον επιλέγει να θαυμάσει το ταμπούρι. Στη λογική του ότι κανείς, νομίζω, δε θα εκτιμούσε μία ομάδα με παίχτες πάνω στη γραμμή του τέρματος, μου είναι αδύνατον ακόμη και να συμπαθήσω μία ομάδα που επιλέγει να αγωνιστεί με αυτόν τον τρόπο.
Εν τέλει, μία ομάδα που αρνείται το ποδόσφαιρο και βασίζεται εξ ολοκλήρου στην Τύχη, γιατί αν δεν την είχε θα είχε ήδη αποκλειστεί, έχει την ευκαιρία να κατακτήσει το ευρωπαϊκό κύπελλο: να θεωρηθεί η καλύτερη ομάδα στον πλανήτη για φέτος. Άραγε στον τελικό θα "παίξει" πάλι με διάθεση άρνησης της ουσίας του παιχνιδιού;
Ε και;
Είναι εύκολο να αναρωτηθεί κανείς: και λοιπόν;Γιατί να μην το κάνει; Σαφώς, έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Και ο φίλαθλος κόσμος, όχι οι υποστηρικτές της ομάδας αλλά ο αντικειμενικός φίλαθλος κόσμος να γυρίσει την πλάτη στην αναβίωση του αναχρονιστικού ποδοσφαίρου ως αντίδοτο στην πρωτοπορία της Μπαρσελόνα. Αρκεί να αναρωτηθούμε αν θέλουμε, σαν λάτρεις της μπάλας και όχι σαν οπαδοί, ομάδες σαν την Μπαρσελόνα, η ομάδες σαν την Τσέλσυ. Ή, ας σκεφτούν οι συμπαθούντες το αντιποδόσφαιρο πόσο ωραίο άθλημα μπορεί να γίνει όταν αγωνίζονται δύο ομάδες με ποδοσφαιρική φιλοσοφία τύπου Τσέλσυ. Φυσικά ο εναλλακτικός δρόμος υπάρχει: τον έχουν χαράξει ομάδες σαν την Άρσεναλ και τη Γιουνάιτεντ, εσχάτως και η Ρεάλ μετά το κράξιμο στο Μουρίνιο για αλλοίωση της φιλοσοφίας της βασίλισσας. Μάλιστα, με καλύτερα αποτελέσματα από τη φανατική άμυνα της πρώτης χρονιάς.
Και το ποδόσφαιρο δεν είναι επ' ουδενί το τελευταίο σύνορο. Πρέπει να αποφασίσουμε επί τέλους τι θέλουμε: γενικώς. Επικροτούμε αυτούς που βρίσκουν το παραθυράκι για να περάσουν, ή αυτούς που κουβαλούν κουλτούρα και γίνονται φορείς του καινούργιου; Το να επιλέξει κανείς να συνταχθεί με τις δυνάμεις της πρωτοπορίας είναι αναμφίβολα το μόνο που αρμόζει σε αυτούς που αγαπάνε το όμορφο και το διαφορετικό. Φυσικά, δεν προτείνω αυτό που φαντάζεται ο δείνα καχύποπτος: δε γίνεται να κερδίζει πάντα ο καλύτερος, δε θα ήθελα ποτέ να κερδίζει μία ομάδα με διαδικασίες "εξωγηπεδικές". Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι τι ποδόσφαιρο βλέπει αυτός που δεν αγαπάει το ποδόσφαιρο-όχι τη Μπάρσα-το ποδόσφαιρο που παίζει.
Και δε λυπάμαι που αποκλείστηκε η ομάδα της Καταλωνίας, λυπάμαι πιο πολύ αυτούς που επιλέγουν να αρούνται την ομορφιά του διαφορετικού ποδοσφαίρου. Άλλωστε, η Μπαρσελόνα δε ζει για τους τίτλους: οι οπαδοί της περίμεναν, περήφανοι ως πρέπει, μια δεκαετία για να βγει αυτή η γενιά που απολαμβάνουμε σήμερα. Μία δεκαετία που πέρασε με τέταρτες και πέμπτες θέσεις και χρονιές στο ΟΥΕΦΑ. Έτσι και τώρα, μετά από τρία χρόνια στα οποία κατέκτησε τα πάντα, είμαι διατεθειμένος να περιμένω και δέκα χρόνια για να δω κάτι διαφορετικό.
Γιατί έτσι γράφεται η Ιστορία· αυτό είναι ηρωισμός· οι ήρωες είναι όρθιοι και νικητές, στο τέλος.
